31 lipca 2011 r. weszły w życie nowe regulacje, które znowelizowały przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.), zgodnie z którymi, pracodawca, który zatrudni bezrobotnego może wystąpić o refundację kosztów poniesionych z związku z wyposażeniem dodatkowego stanowiska pracy.

W wyniku nowelizacji ww. ustawy utraciło moc dotychczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 kwietnia 2009 r. w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej. Uchylony akt prawny został zastąpiony rozporządzeniem z dnia 25 lipca 2011 r., które szczegółowo określa warunki i tryb dokonywania przez starostę refundacji z FP wyżej wspomnianych kosztów.

Podkreślenia wymaga znaczenie paragrafu 4 ust. 2 pkt 6 „nowego rozporządzenia”, który stanowi, iż podmiot otrzymujący refundację zobowiązany jest do zwrotu równowartości odzyskanego podatku VAT od zakupionych towarów i usług w ramach przyznanej refundacji.

Odpisy amortyzacyjne nie będą stanowiły kosztu podatkowego, w przypadku gdy podatek VAT podlegał odliczeniu albo jeśli zwiększył wartość początkową. W chwili, kiedy nastąpi zwrot do urzędu pracy kwoty refundacji dotyczącej podatku naliczonego, kwota podatku VAT od wyposażenia zmniejszy przychód podatkowy, a kwota podatku VAT od środka trwałego będzie neutralna podatkowo.

Powyższe regulacje zostały wprowadzone w celu wyeliminowania podwójnego finansowania ze środków publicznych podatku VAT. Podlegający zwrotowi podatek VAT jest wydatkiem niekwalifikowanym do wsparcia z FP, dlatego przyjęto, że rozliczenie przyznanych środków jest dokonywane w kwocie brutto pomniejszanej o zwrot odzyskanego podatku od zakupionych towarów i usług w ramach przyznanej pomocy.