Praca w ruchu ciągłym to praca, która nie może być wstrzymana – musi być wykonywana przez 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu, także w niedziele i święta. Jednak sam fakt wykonywania pracy przez 24 godziny na dobę i 7 dni w tygodniu nie daje podstaw do stosowania systemu pracy w ruchu ciągłym (np. dozór komputerowy, pilnowanie mienia).
Istnieją tylko dwie przesłanki dopuszczające zastosowanie zasad dotyczących ruchu ciągłego:

1.    Brak możliwości wstrzymania produkcji wynikający z technologii produkcji – praca musi być wykonywana stale z punktu widzenia zabezpieczenia prawidłowego procesu produkcyjnego oraz prawidłowej działalności urządzeń produkcyjnych (np. przy piecach hutniczych).
Oznacza to, że maszyny (urządzenia) muszą pracować bez przerwy, a zmieniają się wyłącznie obsługujące je grupy pracowników. W żadnym wypadku czynniki organizacyjne, np. lepsza efektywność wykorzystania środków produkcji, nie uzasadniają wprowadzenia zasad art. 138 kp.

2.    Praca, która nie może być wstrzymana z uwagi na konieczność ciągłego zaspokajania potrzeb ludności (np. zaopatrzenie w energię elektryczną, gaz, wodę; praca w domu opieki społecznej).
Sam fakt, że praca służy zaspokajaniu potrzeb ludności nie jest wystarczający, jeżeli te potrzeby nie mają takiego charakteru, że muszą być zaspokajane w sposób ciągły (np. praca na stacji benzynowej).

Należy odróżnić pracę w ruchu ciągłym od systemu pracy w ruchu ciągłym.
Przy pracy w ruchu ciągłym mogą być zastosowane różne systemy organizacji czasu pracy:
•    system pracy w ruchu ciągłym,
•    równoważny system czasu pracy,
•    praca zmianowa w podstawowym systemie czasu pracy (np. 4 grupy pracowników pracujące po 8 godzin dziennie – w każdej dobie pracują 3 grupy, a czwarta odpoczywa).
Przy zastosowaniu dwóch ostatnich systemów nie można jednocześnie stosować zasad określonych w art. 138 kp.
W systemie pracy w ruchu ciągłym czas pracy można przedłużyć do 43 godzin przeciętnie na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, trwającym nie dłużej niż 4 tygodnie. W granicach tej normy można przedłużyć czas pracy jednego dnia w niektórych tygodniach do 12 godzin (czyli maksymalnie jednego dnia przez 3 tygodnie w 4-tygodniowym okresie rozliczeniowym). Oznacza to, że jednego dnia przez 3 tygodnie pracownicy pracują o 4 godziny dłużej, czyli  4 godziny dłużej na tydzień i 12 godzin dłużej na cały 4 tygodniowy okres rozliczeniowy (stąd 43 godzinna przeciętna norma tygodniowa).

W systemie pracy w ruchu ciągłym nie można przedłużyć okresu rozliczeniowego – może on trwać maksymalnie 4 tygodnie. Na mocy art. 15110 kp praca w niedziele i święta jest dopuszczalna bez żadnych dodatkowych warunków.
Praca w systemie pracy w ruchu ciągłym oznacza pracę zmianową: 3 zmiany pracujące po 8 godzin. Wydłużenie czasu pracy jednej lub dwóch zmian do 12 godzin potrzebne jest  ze względu na tzw. łamanie zmiany, czyli przechodzenie pracowników na inną zmianę z jednoczesnym zapewnieniem prawa do odpoczynku tygodniowego. Z przepisu nie wynika, w ilu tygodniach może wystąpić takie przedłużenie czasu pracy – określa on, że niedopuszczalna jest taka praca w każdym tygodniu okresu rozliczeniowego. Z praktyki wynika, że mimo możliwości przedłużenia godzin pracy do 12 godzin (czyli może być to 9, 10 lub 11 godzin), pracownicy pracują 8 lub 12 godzin.
Zgodnie z art. 133 § 2 kp w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez pracownika w związku z jego przejściem na inną zmianę odpoczynek tygodniowy powinien wynosić co najmniej 24 godziny (a nie 35).
Za każdą godzinę pracy powyżej 8 godzin na dobę w dniu wykonywania pracy w przedłużonym wymiarze czasu pracy pracownikowi przysługuje dodatek do wynagrodzenia w wysokości 100% wynagrodzenia (art. 151 § 1 pkt 1 kp). Nie jest to jednak praca w godzinach nadliczbowych i nie można zrekompensować jej pracownikowi oddaniem czasu wolnego ani wliczyć do limitu godzin nadliczbowych.
Praca w ruchu ciągłym i system pracy w ruchu ciągłym mogą dotyczyć całego zakładu, jego części, lub stanowiska pracy.

Wymiar czasu pracy obowiązujący pracownika w przyjętym okresie rozliczeniowym oblicza się następująco:
    mnożąc 8 godzin przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie rozliczeniowym z wyłączeniem niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy,

a następnie:
    dodając do otrzymanej liczby liczbę godzin odpowiadającą przedłużonemu u danego pracodawcy tygodniowemu wymiarowi czasu pracy (maksymalnie 12 godzin).
Aby wykorzystać możliwość maksymalnego wydłużenia czasu pracy, pracodawca musi wprowadzić taką organizację czasu pracy, aby w 3 tygodniach doszło do przedłużenia tygodniowego wymiaru o 4 godziny.
W systemie pracy w ruchu ciągłym nie można zatrudniać niektórych grup pracowników, tzn. tych, którym nie można przedłużyć dobowego wymiaru czasu pracy. Więcej niż 8 godzin nie mogą pracować:

Ponadto:

Ograniczenia tego nie stosuje się, gdy na wniosek niepełnosprawnego pracownika lekarz przeprowadzający profilaktyczne badania pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na to zgodę (koszty badania pokrywa pracodawca) – art.16 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr  14 z 2008 r., poz. 92 ze zm.).