W supermarkecie, na stacji benzynowej, u fryzjera – nabywając jakikolwiek produkt bądź usługę w celu potwierdzenia zawarcia transakcji sprzedawca wystawia kupującemu dowód ewidencji sprzedaży – paragon fiskalny. Często nie zwracamy uwagi na zawarte na nim dane czy informacje. Dlatego warto przyjrzeć się, co powinno być umieszczone na paragonie fiskalnym.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 „Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas przez podatników“, paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać następujące informacje:

1. imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby podatnika;
2. numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP);
3. kolejny numer wydruku;
4. datę i czas (godzinę i minutę) sprzedaży;
5. nazwę towaru lub usługi;
6. cenę jednostkową towaru lub usługi;
7. ilość i wartość sprzedaży;
8. wartość sprzedaży i kwoty według poszczególnych stawek;
9. wartość sprzedaży zwolnionej z podatku;
10. łączną kwotę podatku;
11. łączną kwotę należności;
12. kolejny numer paragonu fiskalnego;
13. kolejny numer kasy i oznaczenie kasjera – jeśli jest więcej niż jedno stanowisko kasowe;
14. logo fiskalne oraz numer unikatowy pamięci kasy fiskalnej.
    

Na paragonie powinny znajdować się wszystkie powyższe informacje w dokładnie takiej kolejności (z wyjątkiem czasu i daty sprzedaży), a logo fiskalne i numer unikatowy kasy fiskalnej muszą być umieszczone centrycznie w linii i obowiązkowo kończyć paragon fiskalny. Ponadto, paragon fiskalny musi być czytelny oraz pozwalać nabywcy na sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji.

Większość podpunktów jest jasna i klarowna. Jednakże warto zwrócić uwagę na podpunkt e). Co należy rozumieć pod pojęciem „nazwa towaru lub usługi“? Przepisy „Ustawy o podatku towarów i usług“ nie definiują pojęcia „nazwa towaru lub usługi“. Aby rozwiązać ten problem, trzeba odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2010r. (sygn. akt I FSK 63/09). Wyrok ten w przejrzysty sposób opisuje, jak należy interpretować „nazwę towaru lub usługi“ – „nazwa powinna być przypisana towarowi w taki sposób, aby jednoznacznie go identyfikować i aby na tej podstawie można było dokładnie określić indywidualnie zakupiony towar“. Oznacza to, że nie wystarczy klasyfikacja rodzajowa lub według PKWiU. Konieczne jest stosowanie ścisłego nazewnictwa towarów, by jednoznacznie go zidentyfikować. Jeśli na paragonie umieszczona jest tylko ogólna nazwa grupy towarów, to nabywca nie będzie wiedział, ile kosztował konkretny towar. Sytuacja taka jest niedopuszczalna, gdyż klient powinien mieć możliwość weryfikacji ceny z półki z ceną na paragonie. Warto zobrazować ten problem na przykładzie, aby lepiej zrozumieć jego istotę – pieczywo czy napój będzie oznaczeniem zbyt ogólnikowym, nazwa powinna być zindywidualizowana, np. bagietka, kajzerka czy sok pomarańczowy, woda mineralna. Ponadto, z punktu widzenia podatnika, nazwy towarów winny być na tyle szczegółowe, żeby pozwalały organowi podatkowemu na skuteczną weryfikację rozliczenia podatku.


Stan na dzień:
21 czerwca 2010
Podstawa prawna:

1. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.)
2. Ustawa z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)